Zondag 23 oktober 2005

35º 59,8 N

05º 49,4 W

Ten westen van Gibraltar

Sinds gistermiddag zijn we weer op weg naar Vigo na een tussenstop in Gibraltar. De belangrijkste reden om hier te stoppen was voor het bunkeren van brandstof. Gibraltar heft geen accijns op diesel en de diesel is dus lekker goedkoop.

Aangezien we genoeg tijd hebben blijven we nog een dagje om rond te kijken op het Britse schiereiland. De rokers onder de bemanning komen met kilo’s sigaretten aan boord en ook de drinkers laten zich niet geheel onbetuigd. Blijkbaar wordt er hier helemaal geen accijns geheven.

’s Middags hebben we een tour met een busje over het schiereiland gemaakt. Dit deel van het Britse gemene best meet slechts 6 bij 1,5 km. Je zou dit dus kunnen doen in een kwartiertje, ware het niet dat er toch nog wel wat te zien is. Zo zijn de apen op de rots een must voor rasechte toeristen als wij. Daarnaast is er een druipsteengrot, de tunnels die in de loop van de tijd zijn aangelegd voor defensieve doeleinden en natuurlijk het fort dat nu als winkelcentrum dienst doet.

Het gebrek aan ruimte lossen de gibraltarnesen vaak creatief op. Zo is er een heus vliegveld met 1 runway. Probleem is alleen dat de doorgaande weg naar Spanje ook over het zelfde stukje land loopt. De gibraltarnesen hebben derhalve de weg voorzien van verkeerslichten zodat de vliegtuigen ongestoord kunnen landen en opstijgen.

Gibraltar heeft een interessante geschiedenis van oorlogen en zeeslagen. Het is nu ruim 300 jaar onderdeel van groot Brittanie. Het schijnt zelfs dat Nederland een aandeel heeft gehad in de verovering van deze landtong in 1704. Onze chaffeur meende zelfs dat we recht hadden op een deel van het kleine landje. Misschien moeten we de heer Balkenende informeren over dit vergeten stuk vaderlandse geschiedenis.

We hebben na een kleine maand de Middellandsezee weer verlaten. Wel lekker om in oktober nog de gehele dag in je korte broek en t-shirt te lopen. Alleen de wind viel wat tegen. Maar dat komt waarschijnlijk doordat we ‘Kapitein tegen wind’ aan boord hadden. Bernt heeft deze reputatie in de afgelopen jaren zorgvuldig opgebouwd. En ook in de afgelopen weken heeft hij zijn reputatie geheel en compleet waar gemaakt. We hebben de afgelopen 4 weken letterlijk 2 uur kunnen zeilen in de goede richting.

Voor de terugreis is Bernt’s plek ingenomen door Sjoukje. Zij heeft de afgelopen week haar naam, ‘Kapitein veel wind’, nog niet kunnen waarmaken. Maar de lange termijn voorspellingen laten een stevige wind langs de kust van Portugal zien. Het zou wel leuk zijn om mijn reis zeilend af te sluiten. Van al dat motoren wordt je ook een beetje flauw.

Woensdag 2 november 2005

xxº xx,x N

xxº xx,x W

Tussen Vigo en Amsterdam op 30.000 feet hoogte

Het is voorbij, na 4 maanden a/b van de Swan heb ik vanmorgen afgemonsterd. Ik zit hier nu met een gemengd gevoel. Aan de ene kant vindt ik fijn om weer naar huis te gaan. Aan de andere kant blijf ik ook graag aan boord. Het is nog maar 2 en halve week tot dat de Swan weer in Nederland is.

De afgelopen twee weken heeft kapitein ‘veel wind’ haar naam waar gemaakt. Toen we de zuidwest punt van het Iberisch schiereiland rondden, werd er windkracht 9 uit het zuiden voorspeld. Niet echt een windje waarbij je rustig voor de kust blijft varen, al is de windrichting niet ongunstig. De kapitein besloot wat meer gas te geven zodat we voor de storm in de baai van Vigo zijn. Wel jammer want dat betekende dat als ik van boord ga de Swan al meer dan een maand niet meer echt gezeild heeft.

We komen op donderdag morgen met windkracht 3 aan in de baai van Vigo. Ruim voordat de storm begint. We hebben het schip dus voor niets stormklaar gemaakt. ’s Avonds lekker een biertje gedronken om te vieren dat we weer het wachtsysteem laten voor wat het is. Om 3 uur naar bed gegaan.

Om 4 uur ’s morgens gaat het brandalarm af. Het blijkt dat de storm is begonnen en het anker krabt zodat we het opnieuw moeten uitleggen. Het brandalarm ging af omdat de boegschoefmotor langere tijd op vol vermogen had gedraaid. Na een uur ligt het anker weer op de juiste plaats en gaat iedereen behalve de ankerwacht weer naar bed.

Om acht uur ’s morgens blijkt de storm in alle hevigheid te zijn toegenomen. Nu waai het met circa windkracht 9 en het anker krabt alweer. We verleggen het weer en leggen ook het tweede anker uit. Beide ankers liggen achter een ketting van circa 130 meter.

Ook met twee ankers blijken we nog steeds achteruit te worden geduwd, al gaat het niet meer zo snel als eerst. We moeten in de middag nog een keer verliggen, daarna neemt de kracht van de wind af. De volgende morgen gaan we ankerop en leggen we aan in Vigo.

De laatste week aan boord wordt gevuld met een paar dagen werk en een vrij wekend. Met betrekking tot het werk moet ik nog het gevecht met een koelwaterleiding vermelden.

In een van de koelwaterleidingen van de hoofdmotor zat een klein lek. Toch maar vervangen voor het erger wordt. Dus het koelwatersysteem afsluiten en de oude leiding verwijderen. Helaas blijkt dat ik het koelwatersysteem niet correct heb afgesloten want het water blijft stromen. Nu werd het een gevecht om de nieuwe leiding te plaatsen. Maar na 20 minuten kloten terwijl het water in je ogen spuit en met hulp van Lena en Jurgens hebben we toch de strijd gewonnen.

In het vrije weekend ben ik op bedevaart geweest. Doel van de bedevaart was Santiago de Compestella. Het transport: met de bus. Dus niet lopend zoals het hoort, maar met de bus. Ik kom dan ook niet in aanmerking voor het Pelgrimsstempel dat je op het pelgrimskantoor kunt halen. Toch was het wel een leuke dag. Zo heb ik ontdekt dat het belangrijkste doel van de pelgrims het graf van de apostel Jacobus is, en laat dat nu mijn naamgever zijn.

Op dinsdagavond een klein afscheidfeest gehad. Om 5:00 uur ging de laatste kroeg dicht en moesten we naar het schip. Nog snel even een drankje aan boord en dan naar bed want de volgende morgen moet ik mijn laatste spullen bij elkaar zoeken en mijn hut schoon maken. En daarna is het echt voorbij.